Δημήτρης Γιατζόγλου

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ….ΜΑΘΗΜΑ ΔΥΝΑΜΗΣ….

Γειά χαρά….

Καιρό έχουμε να τα πούμε.Απλώς βαριέμαι λίγο. Να κάτσω να αναλύσω την κρίση δεν υπάρχει περίπτωση. Το κάνουν τόσοι. Και αυτούς τους βαριέμαι. Μην τρελαθούμε κιόλας.Έχω την εντύπωση ότι μερικοί περίμεναν την κρίση για να “ζήσουν”. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι την βιώνουμε … στο πετσί μας. Δηλαδή τι να αναλύσω για την κρίση στον συνταξιούχο πατέρα μου που δεν τα “έφαγε” με κανέναν. Και αναρωτιέμαι όλοι αυτοί που νομίζουν ότι κάτι κάνουν “αναλύοντας” απλώς και εκ του ασφαλούς οι περισσότεροι την κρίση…τι άλλο έχουν να προσθέσουν. Φοβάμαι ότι σε ένα χρόνο από τώρα δεν θα έχουν τι άλλο να πουν. Πάνω σε τι συντρίμια θα…”αναλύουν”…

Προσπαθώ να ισορροπώ. Σανίδες σωτηρίας.Και υπάρχουν αρκετές.Χωρίς πολλά χρήματα. Μου αρέσει να βγαίνω νύχτα. Να οδηγώ…και να ακούω ωραία μουσική.Να περπατάω στην πόλη. Θέατρο, κινηματογράφος. Θέατρο και κινηματογράφο μου αρέσει να πηγαίνω μόνος μου. Θέλω αυτό που βλέπω να το συζητάω λίγο με τον ευατό μου. Είναι ωραία κουβέντα αυτή. Με γεμίζει.

Μια Τρίτη βραδάκι έβρεχε αρκετά. Προορισμός το BIOS. Παράσταση “Ι ΑΜ ΜΥ ΟWN WIFE” με τον Χάρη Αττώνη σε σκηνοθεσία του Ιωσήφ Βαρδάκη. Πήγα νωρίς… η κοπέλα στα ταμείο ευγενέστατη…πήρα και το πρόγραμμα, καλογραμμένο και ιδιαίτερο. Πάντα πριν μια παράσταση ένα ποτάκι είναι απαραίτητη προϋπόθεση…χαλαρώνει και δέχεσαι αλλιώς τα μηνύματα. Στον πρώτο χώρο του BIOS με ωραία μουσική και ωραία ατμόσφαιρά…ότι πρέπει.

Με τον Χάρη μιλήσαμε πρώτη φορά στο twitter. Ε και πήγα να τον δω. Τον θαύμασα. Θέλει τόλμη αυτό το έργο. Εξαιρετικά ενδιαφέρον και ιδιαίτερο. Μόνος στην σκηνή αντιμέτωπος με δεκάδες ρόλους. Ρόλοι πρόκληση, προσωπικό στοίχημα…από αυτά που πολύ δύσκολα βάζει κάποιος. Ο ίδιος ένας ήρεμος άνθρωπος όταν τα “παίρνει” σηκώνει λίγο τη φωνή …έντονη προσωπικότητα… με άποψη και χιούμορ…μετράει αρκετά χρόνια στο χώρο…κάνει αυτό το μεγάλο βήμα.

Η ζωή της Charlotte Von Mahlsdorf …πραγματικό πρόσωπο… που γεννήθηκε αγόρι…έζησε όλη την ιστορία της Γερμανίας, Ναζί, Κομμουνισμός, Ψυχρός Πόλεμος… μέχρι το τέλος της ζωής της έσωσε ένα ιστορικό μπαρ… στέκι των ομοφυλόφιλων της Ανατολικής Γερμανίας…της απονεμήθηκε το Μετάλλιο Τιμής για την προσφορά της στην gay κοινότητα …κατηγορήθηκε ότι υπήρξε πράκτορας της Στάζι και έσβησε από καρδιακή ανακοπή…μέσα στο μουσείο της.

Το έργο γράφτηκε πριν από δέκα χρόνια περίπου από τον Νταγκ Ράιτ. Πρόκειται για μια σειρά πραγματικών συνεντεύξεων που πήρε ο ίδιος ο συγγραφέας από την Σαρλότε.

” Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε το έργο…ήταν μόλις είχε ξεσπάσει όλη αυτή η κατάσταση με την κρίση, με τις εντάσεις της κοινωνίας και βλέπαμε φοβερές αντιστοιχίες. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν το πως ένας λαός μετά από τόσα πλήγματα στην ιστορία του κατάφερε σήμερα να αποτελεί το οικονομικό κέντρο της Ευρώπης…παρά την παγκόσμια κατακραυγή στον Δέυτερο Παγκόσμιο Πόλεμο”…μου λέει ο Χάρης.

Ο ίδιος στο πρόγραμμα της παράστασης προσεγγίζει την έννοια της ταυτότητας…έννοια τόσο καθοριστική στις σχέσεις μας…απαραίτητη σε κέθε μας συναναστροφή. Η ταυτότητα ως οχυρό…άμυνα προσωπική και η ταυτότητα ως αφορμή να κατηγορηθείς. ” Όλοι μας τη ζωή την περνάμε είτε προσπαθώντας να προσδιορίσουμε την ταυτότητά μας…το ποιοι είμαστε. Αν γνωρίζουμε ποιοι πραγματικά είμαστε πολλές φορές έχουμε μια συμπεριφορά προς τους άλλους ή προς τον ευατό μας ιδιαιτέρως ανασφαλή ή και επιθετική. Και αυτό γιατί η πίστη μας στον εαυτό μας εξαντλείται πολύ εύκολα όταν φαινόμαστε αντίθετοι σε έννοιες που μας έχουν εμποτιστεί από την κοινωνία και την πορεία μας….Αλλά η έννοια της ταυτότητας είναι είναι σχετική. Μπορεί κάποιος να τοποθετήσει τον εαυτό του σε μία ομάδα…να παραδεχτεί ότι ανήκει σε αυτήν γιατί έτσι νιώθει καλύτερα (πχ…είμαι άντρας, είμαι gay, είμαι τραβεστί….)…αλλά από την άλλη η ταυτότητα έχει υπάρξει αιτία και αφορμή να κατηγορηθούν άνθρωποι και ομάδες ανθρώπων”…

“Γενικώς είμαστε ιδιατέρως εύκολοι στο να χαρακτηρίσουμε  τους άλλους. Παρακολουθώ τα κοινωνικά δίκτυα, λιγότερο τηλεόραση ή εφημερίδες…και με ενοχλεί πάρα πολύ το ότι πάρα πολύ εύκολα στήνουμε κάποιους ανθρώπους στον τοίχο…και να πούμε ότι για όλα φταίτε εσείς…χωρίς να αναλάβουμε το δικός μας μερίδιο ευθύνης. Δεν βλέπουμε τι έχουμε κάνει…ή αν μιλήσουμε για την κρίση…ποια θέση είχαμε πάρει κι εμείς οι ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια…”

-Πιστεύεις ότι επαναπροσδιορίζεται η ταυτότητα του Νεοέλληνα μέσα από όλο αυτό που ζούμε…αλλάζει κάτι και στην συνείδησή μας; ” α…γιατί μου το κάνεις αυτό τώρα….τι θες να σου πω (γέλια)….Νιώθουμε όλοι τόσο θιγμένοι από αυτή την ιστορία…που δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Και εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο λάθος. Ο ίδιος ο Θεός να έρθει τώρα στην Ελλάδα και να μας πει…Έλληνες σας χαρίζω την οικονομική σας ελευθερία, την κοινωνική σας ελευθερία, επιτέλους δεν έχετε κανένα χρέος σε κανέναν…. ε… την επόμενη μέρα θα κάναμε ακριβώς τα ίδια και σύντομα θα είμασταν στην ίδια θέση… αν κρίνα από τις συμπεριφορές των ανθρώπων γύρω μου. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Όλη αυτή η εξωτερίκευση ακόμη και αυτό που κάνω έγω τώρα….και αυτά που σου λέω δεν έχουν καμία ενδοσκόπηση. Ποιος είμαι, τι έκανα, που πάω, γιατί οδηγηθήκαμε εδώ… Συνεχώς λέμε …οι άλλοι με οδήγησαν εδώ λες και είμαστε το μικρό παιδάκι που σε παίρνουν από το χέρι και σε πάνε….Και αν πεις τη γνώμη σου εξοργίζεται το ΄”κοινό ένστικτο” … γιατί είμαστε Έλληνες και δεν μπορεί να μας κρίνει κανείς …αλλά έτσι δεν θα αλλάξουμε…”

-Ποιος είναι ο χαρακτήρας της Σαρλότε…τι σου άρεσε; “… Την γνώρισα μέσα από το κέιμενο του συγγραφέα. Ο ίδιος την γνώριζε πολλά χρόνια… ενδεχομένως υπήρξε και κρυφο-ερωτευμένος μαζί της ή τουλάχιστον ενθουσιασμένος. Αλλά από ένα σημείο και μετά ένιωσε προδομένος επειδή δεν του είχε αποκαλύψει στις πολλες συζητήσεις που έιχαν ότι υπήρξε κατάσκοπος της Στάζι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως ένας άνθρωπος τόσο διαφορετικός, σε εποχές τόσο δύσκολες, κατάφερε να επιβιώσει και να επιβάλλει το στίγμα του. Και όλα αυτά με γνώμονα την μοναξία της. Χωρίς να χάσει την ταυτότητά της κατάφερε μέχρι το τέλος της ζωής της να φτιάξει έναν κόσμο ονειρικό γύρω της …για να μπορέσει να ξεφύγει. Ήταν η απόδρασή της τα αντικέιμενα που μάζευε, οι μουσικές της, τα σεξουαλικά της βίτσια, το gay μπαρ που έιχε. Έτσι έφτιαξε το καταφύγιο της που την βοήθησε να επιβιώσει…και όπως έλεγε…πάνω από όλα ήταν το μουσείο της, μετά τα έπιπλα…και τέλος οι άνθρωποι….Ωμό, ρεαλιστικό …αλλά ειλικρινές…”

-Πιστεύεις ότι ήρθε η εποχή που θα γίνει και στον δικό σας χώρο ένα ξακαθάρισμα…Μέχρι τώρα η τέχνη είχε να κάνει και με τις δημόσιες σχέσεις και με την προβολή μέσα από αυτές… “…έχω ανάκγη να παραμέινω αισιόδοξος..αλλιώς δεν μπορώ να συνεχίσω…Θα είχα σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν ξέρω αν μετά από το έργο αυτό θα έχω διάθεση να ξαναδουλέψω με αυτές τις συνθήκες αν θα μπορέσω να συνεχίσω. Αλλά κακά τα ψέματα το θέατρο είναι επικοινωνία. Ακόμη και αν έχει να κάνει με δημόσιες σχέσεις. Γιατί αν αυτό που κάνεις δεν το λαμβάνει ο κόσμος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο… δεν έχεις λόγο να συνεχίσεις να επιμένεις. Πρέπει να είσαι ρεαλιστής. Παρόλα αυτά πιστεύω πως  μόνο αν συνεχίσουμε να δημιουργούμε και να κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά….προστατεύουμε και το αντικέιμενό μας…στην περίπτωσή μας το θέατρο…”

-Το κοινό πως το κρίνεις; Ποιο το μυστικό του να το κερδίσεις; “…το δύσκολο δεν είναι να κερδίσεις το κοινό όταν έρθει στο θέατρο … το δύσκολο είναι να έρθει στο θέατρο. Σημασία, λοιπόν, έχει με ποια κριτήρια το κοινό πάει να δει μια παράσταση. Εκεί δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα…Αλλά το κοινό όταν του προσφέρεις κάτι αληθινό… και ένα τέτοιο κείμενο πολυβραβευμένο…έ κάτι πάιρνει σπίτι του φεύγοντας….”

-Ο Χάρης τι πάιρνει φεύγοντας για το σπίτι του από την παράσταση…” …ένα χαμόγελο από αυτό που εισπράττω από τον κόσμο…αλλά κι ένα μάθημα δύναμης και κουράγιου…Σε μια εποχή που οι ισορροπίες είναι λίγο απροσδιόριστες…βλέποντας πως η Σαρλότε με σημαντικότερα προβλήματα από τα δικά σου κατάφερε να επιβιώσει…αυτο είναι ένα μάθημα ζωής…”

Το “I AM MY OWN WIFE” του Doyg Wright, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Ιωσήφ Βαρδάκη, με τον Χάρη Αττώνη, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μμ στο BIOS (Πειραιώς 84). Μέχρι αρχές Απριλίου.

Χάρη ευχαριστώ.

Είναι ωραία η άτιμη… η ζωή….

Του το κρατάω αυτού του κόσμου…

(Το σχόλιο είναι άκρως προσωπικό)

Ξημέρωμα Κυριακής…4.20…ξύπνησα ξαφνικά…δεν ξαναέκλεισε το μάτι…έβαλα μουσική και άκουσα αυτό το τραγούδι…
Αυτό το τραγούδι μου αρέσει…Κρύβει μια τσαντίλα… Σε ένα σημείο ακούς …”του το κρατάω αυτού του κόσμου…που δεν μου ανήκει ο εαυτός μου”…
Νομίζω ότι είναι ο στίχος που ταιριάζει γάντι με αυτό που ζούμε …με το γκρέμισμα ονείρων…και της εμπιστοσύνης. Δεν εμπιστευόμαστε ούτε τον εαυτό μας τις δυνάμεις μας…γιατί πρωτα από όλα κανείς πια δεν νιώθει ότι πατάει στα πόδια του…

Δεν ξέρω αν με έχει πιάσει η κρίση των 40…Θα έπρεπε; Δεν μπορώ να απαντήσω σίγουρα πια …και για τίποτα. Υποτίθεται ότι τα 40 είναι μια ωραία ηλικία.Υποτίθεται ότι είμαι στην πιο παραγωγική φάση της ζωής μου…Υποτίθεται ότι έχω πια μια 20ετή εμπειρία στην δουλειά…Υποτίθεται ότι δεν είμαι και …η κλασική πια περίπτωση  …ενός 40αρη που έμεινε άνεργος (μια δουλειά την  έχω) και δεν πρόκειται να ξαναβρεί δουλειά…κανονική δουλειά…Αν βρει θα είναι δουλειά με όρους οι οποίοι στο ελάχιστο θα του επιτρέπουν να ελπίζει…να προσδοκά το αύριο…Και ο δικός μας χώρος δεν περνάει τα καλύτερά του…με ότι κι αν σημαίνει αυτό. Είτε μείωση εσόδων…είτε υποαπασχόληση…είτε καμία δυνατότητα πια στο να “εκμεταλλευτείς” αυτό που έχτιζες χρόνια…Να “εκμεταλλευτείς” όχι διεκδικώντας περισσότερα χρήματα…απλώς να μείνεις στο “παιχνίδι”…γιατί αυτό μετράει στη δουλειά μας… Και οι ευκαιρίες να μείνεις στο “παιχνίδι” είναι ελάχιστες…

Αλλά ναι παρόλα αυτά κάτι δεν μου πάει καλά… Σταμάτησα να γελάω…και όχι δεν φταίνε τα 40…Δεν σοβάρεψα ξαφνικά…Ίσα ίσα που όσο μεγάλωνα ένιωθα καλύτερα. Ήμουν πιο αισιόδοξος.Ήμουν πιο ζωντανός. Ζούσα την κάθε στιγμή. Τώρα πολλές φορές οι στιγμές μοιάζουν ατελείωτες…βασανιστικές.Υπό κανονικές συνθήκες κάποιος θα γύριζε σελίδα…Υπό αυτές τις συνθήκες γράφεις  σβήνεις….γράφεις σβήνεις …γράφεις σβήνεις την ίδια σελίδα…

“Κοίτα εγώ”… ο τίτλος του τραγουδιού…Εγώ…Εγώ; Δεν με νοιάζει που χάνω το Εγώ μου….αυτό δεν το είχα ποτέ και δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι να το χάνεις…Με νοιάζει που χάνω τον εαυτό μου….με νοιάζει που δεν είμαι πια ο εαυτός μου…και “του το κρατάω αυτού του κόσμου…που δεν μου ανήκει ο εαυτός μου”…ως πότε…Άγνωστο.

Το όργανο…του οργάνου….

Η ιστορία είναι αληθινή….

Το Σάββατο το μεσημέρι ήμουν με το 500αράκι στην διασταύρωση της Πέτρου Ράλλη με τον Κηφισό…Στο φανάρι για να στρίψω αριστερά προς τον Κηφισό… Μπροστά μου ένα φορτηγό. Πράσινο….ξεκινάμε…σταματάμε απότομα….

Ένα παπάκι πήγε να προσπεράσει το φορτηγό από δεξια…δεν ξέρω τι έγινε…το παπάκι βρέθηκε λαβωμένο στο δρόμο με την πίσω ρόδα του κάτω από την πίσω ρόδα του φορτηγού….Και αν ερωτοτροπούσαν οι ρόδες τέτοια ανοχή και αντοχή από την ρόδα του δικύκλο…μπράβο της….Κανείς δεν έπαθε τίποτα…Εκτός από τα αφτάκια μας λόγω του μπινελικίου που έπεσε…Όχι από τις ρόδες…αυτές ζούσαν τον έρωτά τους…

Την έκανα από δεξιά…Αμέσως πρόβλημα στην Πέτρου Ράλλη…γιατί το συμβάν είχε καλύψει την αριστερη και κάτι από την μεσαία λωρίδα…κόρνες… ανοιχτές παλάμες…πανικός…

Στρίβω προς Κηφισό και στα εκατό μέτρα…περιπολικό σταματημένο τέρμα δεξιά…Οκτάβια….πατάω γκάζι πλησιάζω…Πλησιάζω… κάτι δεν μου άρεσει…Ο οδηγός σκυμένος προς το κάθισμα του συνοδηγού…Ωχ…να δω και τα όργανα αγκαλιά μέρα μεσημέρι…λες να νομίζουν ότι παίρνω μάτι….θα πάω και ας πουν ότι θέλουν…Σταματάω αριστερά του Οκτάβια…χαμπάρι…το ζεύγος. Κορνάρω…το όργανο οδηγός κατεβάζει τζάμι και μπαίνει μπροστά να κρύψει την κοπέλα…δεν είδα αν η κοπέλα φορούσε στολή…

Σκαώ ένα χαμόγελο αστραφτερό…ρε παίδες δεν μπορώ να κρατηθώ…τι να κάνω…Ζητάω συγνώμη για την ενόχληση… το χαμόγελο ξεφεύγει μόλις κατάλαβα τι είπα…”συγνώμη για την ενόχληση”. Το όργανο στο σύνολο χαμένο…το όργανο του οργάνου σίγουρα ένα με το πάτωμα μετά την τρομάρα που πήρε από τον απρόσμενο επισκέπτη…εμένα…

Λέω γρήγορα τι συνέβη…και του λέω ότι ευτυχώς δεν χτύπησε κανείς αλλά έπρεπε κατι να κάνει με την κίνηση γιατί είχε δημιουργηθεί πρόβλημα… Η απάντηση του οργάνου ήταν..”ε;;;;;”…η απάντηση η δική μου ήταν “ε;;;;”.. ; Άντε ξανά από την αρχή…και στο τέλος έχω αρχίσει και γελάω κανονικά…το όργανο τα χάνει…με ρωτάει και τι θέλετε να κάνω…Δέν αντέχει το μυαλό μου…και το γέλιο μου…”συνέχισε να χαμουρεύεις”….είπα κι έφυγα…

Δεν ξέρω τι κατάλαβε το όργανο… του οργάνου…

Τα λέω όλα γιατί ζήλεψα…τους χώρους του Οκτάβια….εγώ με το 500αράκι…

η ιστορία είναι αληθινή….την είδαν τα μάτια μου…και φορούσα τους φακούς μου…

Δημήτρη…ευχαριστούμε….

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011…Τέλος μιας ακόμη εργάσιμης εβδομάδας και από αύριο διακοπές για δύο εβδομάδες…Έψαχνα να βρω κάτι διαφορετικό για θέμα…να μείνει μια νότα αισιοδοξίας…το είχα, το έχω ανάγκη πια συνεχώς, το έχουμε και θα το έχουμε ανάγκη. Τι θα μπορούσε να αλλάξει την ψυχολογία μας…Το έψαξα αρκετά…δεν έβρισκα κάτι…Τελικά σκέφθηκα πως η αισιοδοξία μπορεί να προκύψει από μια συνέντευξη με έναν άνθρωπο που κάτι είχε να μας πει… Και αυτό το κάτι ήταν αυτό που πολύ απλά λέμε…”πήγε στον άλλο κόσμο και ξαναγύρισε”…Ναι, αυτό από μόνο του ήταν αισιόδοξο και ίσως να μας διευκόλυνε να επαναπροσδιορίσουμε πολλά…

Περίμενα το Δημήτρη λίγο αμήχανα…Είχα έναν φόβο…τι θα μπορούσα να τον ρωτήσω…τι θα μου απαντήσει…αν υπήρχε κάτι που θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση για να το αποφύγω…

Ο Δημήτρης στα 21. Στα ναρκωτικά από τα 12…στη Λάρισα. Καθαρός από τα 18. Η εκπομπή ήταν 4 με 6 το απόγευμα. Του είχα πει να έρθει λίγο νωρίτερα να πιούμε ένα καφεδάκι. “Χυμό” μου ζήτησε. “Αλλιώς σε περίμενα”….είπε…Γέλασα…και κατάλαβα…Είδε το σκουλαρίκι, τα τατουάζ μου …τη βερμούδα… το “χύμα” μου και χαλάρωσε αμέσως…

Πιάσαμε γκομενοκουβέντα…γελάσαμε…Με πείραξε για την ηλικία μου…”αλλά δεν σου φαίνεται” …

Τον ρώτησα απότομα “τι δεν θες να σε ρωτήσω”…δεν μου απάντησε…Απλώς με κοίταξε.

Ο Δημήτρης 21 ετών…από τα 12 στα ναρκωτικά από τα 18…ξανά ο Δημήτρης…

“θέλω να σπουδάσω Κοινωνιολογία”…

“ναι…έχουμε κρίση…αλλά δεν κόβεις χρήματα από τα Πραγράμματα.. από ζωές…και ανθρώπους…Όσοι είμαστε σε Προγράμματα είμαστε νέοι και δραστήριοι. Μόλις τελειώσουμε τα Προγράμματα θα πιάσουμε δουλειά…μεροκάματο…δουλειά δουλειά δουλειά…”

“δεν ξέρω γιατί έμπλεξα…Κυρίως από αντίδραση κι ένας τρόπος να νιώσω μεγάλος…και κυρίως, επειδή δεν το έπαιρνα από το σπίτι…ήθελα να νιώθω ότι αξίζω…Βεβαίως με έναν λάθος τρόπο. Άλλος μπορούσε να κλέβει…άλλος να ζωγραφίζει…άλλος να δημιουργεί…εγώ πήγα εκεί…”

“ναι την πρώτη φορά μου έδωσε φίλος…Όταν έκανα πρώτη φορά δεν ήξερα τι ήταν. Του είπα ναι…Δεν έφταιγε αυτός…εγώ του είπα ναι. Δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Κατάλαβα ότι ήταν κάτι που θα με έβαζε πιο μέσα στην παρέα… σε κοπέλες και σε μαγκιά…περισσότερη μαγκιά…”

“δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τις επιτπώσεις, ούτε πού πραγματικά θα με έβγαζε όλο αυτό…Δεν ήταν εύκολο να δώσουν ουσίες σε αυτές τις ηλικίες…Στη Λάρισα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Ήμουν μόλις 12. Δεν ήθελαν να με βάλουν στο λούκι που είχαν μπει…υπήρχε ένα δίκτυο προστασίας. Βέβαια μετά τα 14-15 δεν ίσχυε αυτό το δίκτυο…Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά…Αν πάει ένας 12χρονος στην Ομόνοια για να βγάλουν χρήματα θα του δώσουν…”

“στην αρχή ήταν τσιγάρο…Στην αρχή ήταν απόλαυση μετά έγινε συνήθεια και στο τέλος εξήρτηση..”

“το να έπινα να ήμουν χύμα…το να γυρνάω το πρωί ήταν για μένα το “εναλλακτικό” της εποχής. Έτσι ένιωθα. Νόμιζα ότι ήμουν άξιος προσοχής. Δεν το θεωρούσα άσχημο ούτε κακό…ούτε είχα την ανάγκη να το κουβεντιάσω. Το έκρυβα από τους άσχετους αλλά ήμουν υπερήφανος στους φίλους και την παρέα…”

“στη Λάρισα δεν υπήρχε αυτό που λέμε “βαποράκι”. Στη Λάρισα ήταν εμπόριο. Μπορεί κάποιος να βγάλει πολλά χρήματα και σε μικρή ηλικία. Ξέρεις τι είναι να είσαι 15-16 και να έχεις στην τσέπη σου 3.000-3.500 ευρώ…νομίζεις ότι είσαι επιχειρηματίας…και έχεις τα πάντα…Δεν συνάντησα ανθρώπους που να κάνουν το βαποράκι μόνο και μόνο για την δόση τους…Εμπόριο έκαναν…”

“Η ουσία που με έβαλε στην σκέψη να κόψω και με έκανε να νιώσω ότι είχα “καταντήσει” ήταν η ηρωίνη….Κατάντια και ως ανθρώπινη ύπαρξη και οργανικά. Είχα φθάσει 50 κιλά…τώρα που με βλέπεις είμαι 70. Έκανα εμετούς συνέχεια. Δεν ήθελα να φάω….”

“Ξεφτίλισα οτιδήποτε ήταν ένας άνθρωπος…ήθελα μόνο να κλέβω… να κερδίζω χρήματα μόνο για ναρκωτικά. Και στο τέλος δεν είχα κανέναν. Ο πατέρας μου δεν με έβαζε στο σπίτι. Η μητέρα μου το ίδιο…Είναι σε διάσταση οι γονείς μου…Δεν είχα φίλους πια. Κοιμήθηκα όπου μπορείς να φανταστείς. Σε πάρκα, σε παγκάκια, σε σπίτια αγνώστων σε αυτοκίνητα…Μπορεί να ήμουν ξύπνιος 3 μέρες και μόλις έβρισκα χρήματα μπορούσα να κοιμηθώ σε ξενοδοχείο…”

“τα ναρκωτικά είναι μόδα….και το εμπόριο ναρκωτικών είναι μεγαλύτερη μόδα…Βρίσκεις πολύ εύκολα μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών για να πουλήσεις. Συνάντησα και ανθρώπους που δεν έκαναν χρήση και απλώς πουλούσαν…”

“…κόντεψα να πεθάνω…Νοσηλεύτηκα 20 μέρες. Είχαν ανοίξει τα πνευμόνια μου. Ήταν ένα 4ήμερο που έπινα συνεχώς, δεν έτρωγα, δεν είχα κοιμηθεί. Με πήγε ο πατέρας μου…Εϊναι αστείο. Τώρα που το σκέφτομαι ανατριχιάζω…Τότε δεν έδινα σημασία. Μόλις βγήκα από το νοσοκομείο σε δέκα λεπτά πήγα και βρήκα δόση. Δεν με ενδιέφερε. Πολλά μου είπαν οι γιατροί…αλλά…”

“…ο πατέρας μου προσπάθησε να με ταρακουνήσει…Στην αρχή δεν ήθελε να το πιστέψει..Δεν με ρώτησε…ήξερε ότι έκανα χρήση. Ήμουν χύμα σε αυτό. Η μάνα μου συνέχεια έβρισκε ναρκωτικά παντού…”

“…άφησα ένα γράμμα στον πατέρα μου…στο τραπέζι… του ζητούσα συγγνώμη και του έλεγα ότι τον αγαπάω πολύ….Το βράδυ βρήκα ένα γράμμα από εκείνον…μου έγραφε “ναι δέχομαι την συγγνώμη σου… το ξέρω ότι με αγαπάς κι εγω σε αγαπάω αλλά κάτι πρέπει να κάνουμε. Αν δεν κάνουμε κάτι θα πεθάνεις”…Ε…αυτό το πρέπει να κάνουμε κάτι με ταρακούνησε…είπε να κάνουμε…Όταν κοινωνικά είσαι στιγματισμένος οι περισσότεροι γονείς σηκώνουν τα χέρια…Το είχα δίπλα μου…”

“… στα 18 νόμιζα πια ότι θα πεθάνω…Έπινα συνεχώς…είχα συνεχώς στέρηση, πόνούσα…φοβήθηκα…Και τότε μου ήρθαν όλα μαζί …φοβήθηκα ότι έιχα AIDS…καρκίνο…όλα μαζί…”

“…η στέρηση…παγωμένος ιδρώτας…πονούσα παντού…εμετός…την χολή σου κάνεις εμετό…νεύρα, πολλά νεύρα…”

“…αν χρωστάς λεφτά από εμπόριο δεν σε αφήνουν εύκολα…θα σε ψάξουν. Αν δεν έχεις εκκρεμότητες δεν σε ενοχλούν…”

“…έχασα τα παιδικά μου χρόνια…και κυρίως τα οικογενειακά…τις εκδρομές… τους γονείς μου, την αδελφή μου…Δεν παρακολούθησα τον εαυτό μου να μεγαλώνει. Θυμάμαι μόνο ναρκωτικά, βία, σεξ…Θυμάμαι και τους παππούδες μου που τους αγαπάω πολύ…”

“…κέρδισα την εμπειρία…δεν μετανιώνω. Αν μετάνιωνα θα ήμουν μίζερος. Έχω μετανιώσει για τις απατεωνιές που έκανα σε φίλους… αν τους έκλεψα αν τους είπα ψέματα…Αποδέχτηκα τον εαυτό μου…αυτό που ήμουν και γι’ αυτό κατάφερα να κόψω…”

“…εύχομαι να μην έρθω στην θέση που ήρθαν οι γονείς μου. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν το παιδί μου έπαιρνε ναρκωτικά…Μάλλον θα έκανα πολλά πράγματα πριν κάνει χρήση το παιδί μου…”

“… αφού μπόρεσα εγώ να κόψω… μπορούν όλοι…Δεν μπορεί να εξαρτάται η ζωή σου από κάτι που όταν φυσήξει ο άνεμος θα το πάρει και θα το χάσεις…Όταν έστρωνα την μυτιά για να πιω…αν φυσουσε θα έχανα τη δόση…”

Δημήτρη…ευχαριστούμε…

Τι μου “είπε” το “Γάλα”…

Δεν είχα δει το “Γάλα” του Βασίλη Κατσικονούρη στην θεατρική του μορφή. Είδα το κινηματογραφικό “΄Γάλα” του Γίωργου Σιούγα. Ένα ιδιατέρως πυκνό σενάριο.

Σε ένα ισόγειο διαμέρισμα, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας…μια οικογένεια παλιννοστούντων από τη Γεωργία…διαλύεται. Πατέρας δεν υπάρχει, η μητέρα, η Ρίνα με τα δύο της τα παιδιά. Τον Αντώνη που προσπαθεί να διώξει από πάνω του την ταμπέλα του ξένου και ετοιμάζεται να παντρευτεί την κόρη ενός βενζινά από την Λάρισα…και τον μικρότερο τον Λευτέρη που είναι διχασμένος ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν …και στα πρόθυρα της σχιζοφρένειας.

Φυσικά δεν μπορώ να κρίνω την ταινία όπως της κρίνει…ένας κριτικός κινηματογράφου…με τα δεδομένα του. Ξέρω ότι έκλαψα…και δεν έχω κανένα πρόβλημα να κλάψω σε μια ταινία ή σε μια παράσταση… Απλώς αυτή την φορά το κλάμα δεν ήταν αποστασιοποιημένο…

Μπορεί να μιλήσει κανείς για πάρα πολλά μηνύματα από αυτό το πυκνό σενάριο. Θα σας πως αυτά που με άγγιξαν γιατί έχουν άμεση σχέση με κομμάτια της ζωής μου…Πρώτα από όλα η ένδειξη έμπρακτης αγάπης ανάμεσα στα αδέλφια…Το πρώτο δάκρυ έφυγε όταν κατά την διάρκεια της ταινίας ξαναήρθαν στο μυαλό (όχι ότι έφυγαν ποτέ) στιγμές της ζωής μου με τον αδελφό μου που δεν ζει πια. Εικόνες από τα παιχνίδια μας στην γειτονιά. Ήμουν ο μικρός που έτρεχε πάντα από πίσω του με θαυμασμό…με προστάτευε…με καθοδηγούσε…μου έπαιρνε τα λεφτά…μου έπαιρνε τα παιχνίδια.Με προστάτευε…έμπαινε μπορστά και με προστάτευε. Μπροστά στους άλλους με κάλυπτε…αλλά αν έφταιγα όταν μέναμε οι δυο μας τα άκουγα.Εκείνος με πήγε πρώτη φορά στα 14 σε οίκο ανοχής. Εκείνος δεν μπήκε…είχε κοπέλα και δεν είχε λόγο…μου είπε. Τα καλοκαίρια μας…ωραία καλοκαίρια. Ξενύχτια μεθύσια…παπάκια χωρίς εξάτμιση…και πάντα λόγος τιμής μεταξύ μας…

Κάποια στιγμή ο Αντώνης αναρωτιέται γεμάτος από παράπονο αναφερόμενος σε όλο αυτό που ζούσε με την αρρώστια του αδελφού του…”Ξέρεις τι είναι να ζεις με έναν άρρωστο στο σπίτι”… Εκεί το έχασα…Ευτυχώς έκλαιγαν σχεδόν όλοι μέσα στην αίθουσα…Ξέρεις τι είναι να ζεις με έναν άρρωστο στο σπίτι; Ο αδελφός μου είχε καρκίνο. Όταν το έμαθα ήμουν στην καρδιά του Αιγαίου σε άσκηση με το Πολεμικό Ναυτικό. Αν δεν μου το έλεγε ο ίδιος ο γιατρός δεν το πίστευα…μόλις γύρισα πήγα αμέσως στον γιατρό με τον πατέρα μου. Δεν τους είχε πει όλη την αλήθεια. Περίμενε εμένα να μου μιλήσει. Ήταν τελειωμένη περίπτωση ο αδελφός μου. Τελειωμένη περίπτωση ο αδελφός μου; Ναι.

Ξέρεις τι είναι να ζεις με άρρωστο άνθρωπο στο σπίτι; Όσα χρόνια έζησε ο αδελφός μου…ξέχασα τη ζωή μου. Δεν παραπονιέμαι. Νόμιζα ότι δεν είχα δικαίωμα να ζω…ήθελα να ζω μόνο μαζί του…Προσπαθούσα να μην του λέιπει τίποτα. Δεν μιλήσαμε ποτέ ξεκάθαρα για την αρρώστια…για τον θάνατο και ας τον ζούσαμε αργά…μέρα με την μέρα…Δεν μπορούσα να τον κοιτάξω ποτέ στα μάτια. Δεν πίστευα σε κανένα θαύμα. Δεν είχα να πιστέψω σε κάτι. Μέσα μου τα είχα βάλει μαζί του γιατί ήξερα ότι θα με άφηνε… Από ένα σημείο και μετά ήθελα να φεύγω. Να περπατάω. Να οδηγώ μέχρι το Σούνιο. Να μπορώ να φωνάξω…να κλάψω χωρίς να με δει κανείς… και κυρίως εκείνος.

Κάποια στιγμή ο άρρωστος Λευτέρης στην ταινία αναρωτιέται “τι είναι Θεός.Μάθημα που το μαθαίνεις στα έδρανα της Θεολογικής”; Μια μέρα ενάμιση μήνα πριν φύγει ο αδελφός μου τον πρόλαβα λίγο πριν πετάξει εικόνες από το μπαλκόνι του σπιτιού του.Όταν του είπα τι κάνεις εκεί…θα χτυπήσεις κάποιον περαστικό.Δεν μιλούσε πια…μου έγραψε σε ένα χαρτί “στα αρχίδια μου….ρε πες μου υπάρχει Θεός”…Μιλούσαμε μόνο με χαρτιά πια…

Η Ρίνα…η μάνα στην ταινία πεθαίνει πνιγμένη μέσα στις ενοχές της… Η μάνα μου έχασε ένα κομμάτι του εαυτού της…και είναι πνιγμένη στις ενοχές.Μετά την κηδεία της έχω απαγορεύσει να μιλάμε για αυτό. Οκτώ χρόνια δεν έχουμε ξαναμιλήσει για αυτό. Τόσα χρόνια μετά…τα μάτια της ποτέ δεν έλαμψαν. Το χαμόγελό της δεν ξέρω πια πότε είναι…χαμόγελο…Ποτέ.

Δεν έχω κρατήσει κάτι από τον αδελφό μου…Μόνο τις στιγμές μας…Ωραίες και άσχημες…Αυτή ήταν η ζωή μας…Στιγμές που πέρασαν πάλι από το μυαλό μου το βράδυ που είδα το “Γάλα”. Όχι ότι έφυγαν και ποτέ…Δείτε το.

Κύριε Βενιζέλο… αυτό το οικοδόμημα φορολογείται;

Σάββατο πρωί…Έχω γλιτώσει τα λεφτά της ψυχοθεραπείας από τότε που έχω λογαριασμό στο twitter κι έτσι πρωί πρωί διαβάζω και γελάω με τα σχόλια στο timeline…Και ξαφνικά μου έρχεται mention για καφέ με δύο twitterφιλαράκια  κάπου στο Ψυχικό.Ραντεβού στον πεζόδρομο του Εμπορικού Κέντρου στο Ψυχικό.

Κίνηση στην Κηφισίας…τίποτα.Έφθασα νωρίς, βρήκα έυκολα κάπου να αφήσω το 500αράκι μου.. εκεί στο Φάρο πίσω από το γνωστό σούπερ μάρκετ. Με χαιρετά ευγενέστατα ένα ζευγάρι με έναν μικρούλη… απίθανο. Μου έπιασαν την κουβέντα για τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ. Περπατήσαμε μαζί για λίγο. Με ρώτησαν πού τους προτείνω να πάνε Σαββατοκύριακο τέτοια εποχή. Τους έκανα πλάκα…”τέτοια εποχή;” Φυσικά και η αναφορά μου δεν ήταν για το φθινόπωρο. Η αναφορά μου ήταν για την εποχή γενικότερα (την εποχή της “κρίσης” δεν την μπορώ άλλο αυτή την λέξη… έχει χάσει και την ουσία της πια….). Η απάντηση αφοπλιστική. “Ναι δεν έχουμε πρόβλημα”. Τους εκανα κάποιες προτάσεις. Να είναι καλά το ζευγάρι, την υγειά του να έχει και παράδες να μπορεί να ξεφεύγει. Να έχει ο κόσμος. Απλώς στον Κορυδαλλό το μόνο που με ρωτάνε είναι …”που πάμε” και όχι “που να πάμε”…Άλλος κόσμος το Ψυχικό…

Έφθασα στον πεζόδρομο. Βρήκα την παρέα. Φρεδιά εσπρεσιά…κουβεντούλα πολιτική … οικονομική ανάλυση….τα αυτονόητα δηλαδή… Άρχισα να παρατηρώ…Οι περισσότεροι … στην πένα με πανάκριβα ρούχα… ρολόγια, τσάντες…χλίδα…Και ύφος…Αυτό το ύφος … πως να το περιγράψω…Το ύφος…εγώ στον κόσμο μου που καμία σχέση δεν έχει με τον δικό σας…και αν έχει σιγά μην πέσω χαμηλά…. με την τσάντα που κρατάω …και σας το δείξω… Από μέσα…αλλά από έξω άνεση… δεν πα να καίγεται το σύμπαν. Έγω δε…το πιο ακριβό πράγμα πάνω μου είναι το σκουλαρίκι μου (κακώς και το λέω γιατί κάποια στιγμή θα μείνω χωρίς αφτί).Σκισμένη τζιν βερμούδα και t-shirtακι…Καμία σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο…

Αλλά πέρα από την πολιτικοοικονομική ανάλυση με τα twitterφιλαράκια… μας έχει πιάσει και η ανδρική κουτσομπολίστικη διάθεση…Αφορμή μια κυρία που κάθεται ακριβώς απέναντι μου…Καμία σχέση με milf…Και εξηγούμαι…

Από το λαιμό και κάτω θα μπορούσε…ήταν άξια. Από το λαιμό και πάνω ήταν το θέμα.Και για το μυαλό συγγνώμη δεν μπορούσα να έχω άποψη αν και από το αποτέλεσμα της επέμβασης παρέμβασης στο πρόσωπο μπορούσε κανείς να βγάλει συμπεράσματα και για το μυαλό.

Η ηλικία απροσδιόριστη… αλλά προσδιορισμένη η αλαζονεία απέναντι στη φύση. Τρόμαξα στη σκέψη ότι υπήρξε κάποιος που πλήρωσε για να ξυπνάει πρωί πρωί δίπλα σε αυτό το μόρφωμα… Που ο πρώτος που έπρεπε να είχαν μαζέψει έπρεπε να ήταν ο πλαστικός χειρουργός… Η κύρια μπορούσε να ζητά ότι θέλει, ο γιατρός γιατί είπε ναι…Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο…Η αστυνομία αισθητικής τι κάνει;

Τα χείλια (στεγνά και διψασμένα… κατά Μητροπάνου το ανάγνωσμα)παραφουσκωμένα…Φίλε…μην πάει ο νου σου….Αντιαισθητικά φουσκωμένα και οφθαλμοφανέστατα… στραβά…Τα μάτια ήταν σαν δύο εσοχές… ακριβώς επειδή όλο το υπόλοιπο οικοδόμημα του προσώπου εξέχει… Το μάγουλο…Το μάγουλο άστο…Πως την λένε αυτή την ράτσα μήλων… μικρών γλυκών…καμία σχέση…αυτά ήταν άλλη ράτσα μήλων…Και καλά να είσαι παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων … το ανέκφραστο του προσώπου μετά την επέμβαση παρέμβαση μπορεί να σημαίνει και απόσταση από το γεγονός…άρα αντικειμενική παρουσίαση του δελτίου…

Βάψιμο…Σοβάτισμα…Πρόσοψη με εμφανές μπετόν…Μαλλί ξανθό ρίζα οκ… αλλά το ραντεβού για το χτένισμα ήταν μάλλον για το μεσημέρι. Σώμα καλό για το απροσδιόριστο της ηλικίας. Παντελόνι λευκό..το εσώρουχο λευκό …δεν φταίω έβγαζε μάτι…μπλουζάκι Α (γιατί υπήρξε και μπλουζάκι Β… κάτι σαν το plan Β της οικονομίας)… λευκό ραντάκι χωρίς στηθόδεσμο…Το στήθος με την κλασικά μεγάλη απόσταση… Χτισμένο. Να μπορεί ρε παιδί μου να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων μονίμως… Ό,τι καιρό και να κάνει…Για αυτό προφάνως και η απουσία στηθόδεσμου. Τόσα λεφτά θα πήγε το χτίσιμο…

Μετά από επίσκεψη του οικοδομήματος στο wc να και το μπλουζάκι Β… έφυγε το λευκό με το ραντάκι και ήρθε ένα…λεοπάρ με ραντάκι κι αυτό… χωρίς στηθόδεσμο…Αγρίεψε το στήθος…έτοιμο να δαγκώσει…

Έφυγε…την βλέπαμε να χάνεται στο βάθος του πεζόδρομου…Δεν σκόνταψε παρά το θάψιμο… Έφυγα μετά από λίγο. Ένιωθα λίγο άσχημα για το κουτσομπολιό. Πήγα για καφέ στην Πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό…

Ζητώ συγνώμη από την γυναίκα οικοδόμημα για το θάψιμο…Οικοδόμημα … σοβάτισμα… χτίσιμο… φως νερό τηλέφωνο θέα από τα μπαλκόνια υπέροχη και τα μπαλκόνια χτισμένα σε γερές βάσεις…. Κύριε Βενιζέλο … αυτό το οικοδόμημα φορολογείται;

Τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ…της ζωής μου….

Ναι είναι κομμάτι της ζωής μου… Ναι με ότι κι αν σημαίνει αυτό. Γέλιο, εικόνες, παραστάσεις, νοσταλγία, συγκίνηση… Τρία χρόνια από τη ζωή μου.

Το καλοκαίρι στο Αγκίστρι εκεί που έκανα μια μέρα βόλτα με το ποδηλατάκι μου…ήταν ένας κύριος που έβγαζε τη βάρκα του από τη θάλασσα. Άρχισε από μακρυά να μου κάνει νοήματα με τα χέρια.Σταμάτησε με πλησίασε. Είχε ένα υπέροχο χαμόγελο και μου λέει εκείνο το αφοπλιστικό “σε ευχαριστώ πολύ για ότι μας δείχνεις. Μας έδωσες πολλές ιδέες για ταξίδια”. Να σας πω όλη την αλήθεια. Η αγάπη σας για τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ είναι κάτι από αυτά που μου μένουν.Κάτι από αυτά που κρατάω.

Πριν ξεκινήσω τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ…δεν ήμουν και ο άνθρωπος που έιχε λόξα με τα ταξίδια…Δεν ήμουν και δεν είμαι ένας άνθρωπος που του αρέσει να χάνει τη γωνιά του και την ησυχία του…Και όλα αυτά δεν συμβαδίζουν με μια τέτοια εκπομπή. Έζησα πολύ έντονα. Τους πρώτους δεκαοκτώ μήνες που η εκπομπή ήταν καθημερινή μπήκα εξήντα φορές σε αεροπλάνο. Το φοβάμαι. Ταξίδεψα με ότι μπορείτε να φανταστείτε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Φουσκωτα σε μποφοράκια αρκετά. Έκανα πράγματα που ούτε καν τα είχα φανταστεί. Έντονα αντι-αθλητικός τύπος…τα ξέχασα όλα για την ανάγκη της εκπομπής. Έκανα εκπομπή με την κοιλάρα μου έξω. Δεν είμαι και το μοντέλο της τηλεοπτικής φάτσας που πουλάει. Έκανα πράγματα που τα θεωρούσα αηδίες. Έφαγα κρύο και βροχή με το κουτάλι…Κρύο και βροχή.Έχω χτυπήσει κάτι 17ωρα… Λίγες ώρες ύπνου. Έφυγα από τον ενημερωτικό τομέα και το τίμημα δεν είναι μικρό μετά από είκοσι χρόνια δουλειάς. Αλλά……

Υπάρχει ένα μεγάλο αλλά….Αυτό είναι το δικό μου κέρδος. Αδιαπραγμάτευτο. Εικόνες που έχουν χαραχθεί μόνο στο μυαλό μου. Δεν έχω κρατήσει ούτε μια φωτογραφία. Είναι όλα στο μυαλό μου… Αυτά είναι τα δικά μου ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ.΄Γνώρισα εκπληκτικούς ανθρώπους. Και αυτούς τους κρατάω στο μυαλό μου. Μιλάμε με πολλούς από αυτούς στο τηλέφωνο τώρα πια. Θέλω να σας γράψω για όλα αυτά. Θα σας γράψω για τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ που δεν θα δείτε ποτέ. Εγώ τα έζησα. Μαζί με μια φοβερή ομάδα ανθρώπων που δουλέψαμε πολύ σκληρά για την εκπομπή αυτή. Να είναι όλοι καλά. Τους ευχαριστώ.

Αν ξαναέκανα αυτή την εκπομπή από την αρχή…θα την έκανα περισσότερο ανθρωποκεντρική. Θα την ζούσα και διαφορετικά. Θα ήμουν απλώς ο ταξιδιώτης. Που θα ζούσε και ως ταξιδιώτης. Αυτό θα άλλαζα.

Δεν ξέρω αν θα ξαναέχω την ευκαιρία να ξανακάνω κάτι στην τηλεόραση ή τι θα είναι αυτό. Τα ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ είναι κομμάτι της ζωής μου. Θα σας γράφω και για αυτό το κομμάτι της ζωής μου…..

Μόλις βρω δουλειά… θα τα ξαναπούμε…

Ευτυχώς… το βλέμμα του ήταν χαμένο στο κενό… Ευτυχώς που δεν κοιτουσε προς την μεριά μου. Είχα ρωτήσει πότε θα τα ξαναπούμε…Η απάντηση ξερή. Ξεκάθαρη. Αποστομοτική.

-“Μόλις βρω δουλειά…Δεν είναι δυνατόν να κερνάς μόνο εσύ…”

-“Ρε άσε τις μαλακίες… έτσι είναι αυτά…Εγώ μπορώ. Έχω δουλειά.Μόλις με το καλό βρεις κάτι θα κεράσεις ένα κρασί”….

Δεν τα ξαναείπαμε από κοντά. Μιλάμε τηλεφωνικώς.΄Δεν είναι από τους κολλητούς μου. Είναι ένας άνθρωπος γύρω στα 35. Με μια καλή δουλειά πριν από οκτώ μήνες. Δούλευε στην εταιρεία κοντά στα 10 χρόνια. Τους τελευταίους οκτώ μήνες άνεργος. Δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Ψάχνει παντού.’Οπου μπορεί να ψάξει. Βιογραφικό, συνεντεύξεις, ραντεβού, περιμένεις, ελπίζεις;

Απάντηση από πουθενά. Κάτι γίνεται ακόμη με το ταμείο ανεργίας. Σπρώχνει κάπως την κατάσταση. Θα τελειώσει και αυτό. Μένει με την μητέρα του πια. Ξανά στο πατρικό. Μετά από πάρα πολλά χρόνια. Σχέση…τέλος. Που σχέση …με τι…και πως…Που διάθεση για σχέση…

“Δεν έχω διάθεση για τίποτα”…μου έλεγε προχθές…

Τι να του έλεγα…Πως να έχεις διάθεση. Γιατί να έχεις διάθεση. Να προγραμματίσεις…να ονειρευτείς…να ερωτευτείς…Στα 35 είσαι γαμώ το κέρατό μου και νιώθεις σαν γέρος. Με κομμένα τα φτερά. Νιώθεις άχρηστος. Νιώθεις τίποτα. Έχεις την ζωή μπροστά σου. Ποια ζωή.

Πριν από ενάμιση χρόνο… και μην έχοντας κανείς μας ξεκάθαρη εικονά για το που θα πήγαινε… ή που στο διάολο είναι ο πάτος … βλακωδώς πίστευα ότι κάτι μπορεί να γίνει… ότι ίσως χρειαστεί να αλλάξουμε και δουλειά…αντικείμενο…Τώρα όποιος χάσει την δουλειά του…σέρνεται. Άνθρωποι κουφάρια. Σαν τους ψυχασθενείς που είχα συναντήσει πριν 19 χρόνια σε ρεπορταζ στο Ψυχιατρείο της Λέρου. Άνρθωποι να περιφέρονται… με το βλέμμα χαμένο στο κενό…Γιατί τελικά το τι είναι πραγματικότητα (η πραγματικότητα του τίποτα)… και το τι τρέλα για έναν άνθρωπο στα 35 του (που νιώθει τίποτα και άχρηστος) δεν  σηκώνει και πολύ κουβέντα…

“Να βρω κάτι…στεναχωριέται η μάνα μου”… μου έλεγε… Τι να κουβεντιάζουν όταν κάθονται στο τραπέζι. Και τι να του πει η μάνα…Κάνε κουράγιο; Κάτι θα βρεθεί; Τι θα είναι αυτό που θα βρεθεί; Μπορείς να τη κοιτάξεις στα μάτια…να σε κοιτάξει κι εκέινη;

Όταν δεν τρέχει σε ραντεβού και συνεντεύξεις…κλείνεται στο σπίτι του. Στον εαυτό του. Η ασφάλεια μας… το σπίτι μας. “Δεν έχω όρεξη για τίποτα”…

 Έλα ρε φίλε να πιούμε ένα κρασάκι…να τα πούμε. Όταν βρεις δουλειά θα κεράσεις κρασάκι. Τηλεφώνησέ μου…Σε αφήνω.Μιλάει ο…αποτελεσματικός Μπένυ… για το μέλλον μας…Μην τον ακούσεις εσύ.

Κωστόπουλε…χάσαμε…

Ρε Κωστόπουλε… (δεν σε λέω Πέτρο…δεν έχω το θάρρος μην μπερδευτούμε και με τον πελεκάνο της Μυκόνου)…χρόνια ηθέλα να σου μιλήσω.

Σου αφιερώνω το τραγούδι “Πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη” με τον Γιώργο Μαργαρίτη. Καλός ο Μαχαιρίτσας αλλά ο Μαργαρίτης το λέει μέ πόνο και αυτά που θέλω να σου πω με πονάνε λίγο…εσένα δεν ξέρω. Για να το φέρουμε όμως στις πραγματικές του διαστάσεις ας το κάνουμε ” Πέθαινα για σένα κι ας ήσουν απάτη” (το απάτη μην το παρεξηγείς. Εγώ δηλώνω “απατεώνας” δημοσιογράφος).

Να σου πω γιατί πέθαινα για σένα…Σου χρωστάω πάρα πολλά χωρίς να το ξέρεις. Σου χρωστάω την κρίση νεοπλουτισμού που πέρασα. Έπρεπε να τη ζήσω για να καταλάβω.Μεγάλωσα με το όνειρο που πλάσαρες τόσα χρόνια.Το όνειρο του ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας. Μια ζωή που προσπάθησα πάρα πολύ για να ζήσω.

Για ένα παιδί που μεγάλωσε στην Αγία Βαρβάρα (Santa Barbara μάλλον θα την έλεγες)…ξέρεις τη γειτονιά για την οποία τραγούδησε και ο Μαζωνάκης…ήταν ένα όνειρο να ζήσει αυτό που ήταν το life style της εποχής σου…και της ακμής σου. Είχα μουράτα αυτοκίνητα…μεγάλα τζιπ πολλών κυβικών…είμαι και κοντός και έπρεπε με κάποιο τρόπο να φαίνομαι. Τις σχέσεις μου τις πήγαινα σε in εστιατόρια…άνοιγα καλά μπουκάλια κρασί. Μύκονος Αράχωβα…ρούχα που έβλεπα από τις προτάσεις των περιοδικών σου… πήρα και Ρολεξάκι. Πες βρε παιδί μου ότι σε συναντούσα… πως θα σου έκανα χειραψία.

Είχα τα πάντα και τίποτα. Και σου βγάζω το καπέλο…και σε σένα και στην παρέα της Μυκόνου…θέλει κόπο να πλάσεις όλο αυτό το όνειρο για μια ολόκληρη κοινωνία. Και κυρίως για τις πωλήτριες των καταστημών του Κολωνακίου που έκαναν το σκατό τους παξιμάδι για να ζήσουν το όνειρο της Μυκόνου έστω και για τρεις μέρες…

Κατανοώ…και με καλή πρόθεση πάντα…την δυσκολία να κάνει κάποιος χαβαλέ προτείνοντας, επιβάλλοντας, αφορίζοντας, γενικεύοντας..μάλλον εκ του ασφαλούς. Δεν ήταν μόνο δική σου η πρόταση βεβαίως. Αυτό το life style το στήριξαν μια χάρα και οι ίδιοι οι πολιτικοί θεωρώντας αυτονόητη και δεδομνένη αυτή τη φούσκα.

Αυτό το life style πολλοί από εμάς δεν μπορούσαμε να το διαχειριστούμε… να το στηρίξουμε αλλά το παλέψαμε έστω αν το αγγίξουμε. Ρε Κωστόπουλε ξύπνησα. τουλάχιστον μπορώ να διαχειριστώ αυτό που ζω τώρα. Το τώρα δεν σηκώνει χαβαλέ. Ρε  Κωστόπουλε ξύπνησα και ευτυχώς δεν τρόμαξα που έχασα το όνειρο γιατί τελικά δεν ξέρω και ποιος ήταν ή είναι ο εφιάλτης. Δεν έχω πια τζιπ… ένα 500αράκι έχω…τα ρούχα μου είναι φθηνά…τα ακριβά που έχω τα βλέπω και γελάω και με φασκελώνω… πάω μονο σε μικρά μεζεδοπωλεία κυρίως στον Κορυδαλλό… περνάμε καλά μέ φίλους σε σπίτια με κρασάκι. Το έγραψα το όνειρο και ξύπνησα. Δεν είχε νόημα ρε Κωστόπουλε και μάλλον το έχεις καταλάβει κι εσύ. Το είπες και πριν λίγο καιρό. Είπες πως ήσουν κι εσύ μαλάκας τόσα χρόνια (κάπως έτσι το είπες). Ξέρεις η μαλακία έχει μοναξιά δεν επηρεάζει συνειδήσεις δεν προτείνει δεν διαμορφώνει.

Δεν νομίζω ότι θέλω να σε δω τώρα πια. Να είσαι καλά κι εσύ και όλοι εκείνοι που τόσα χρόνια πλάθατε.. δυστυχώς όχι κουλουράκια….